Erg Chigaga

Tego dnia czeka nas podróż busem do Zagory. Trasa prowadzi najpierw przez Atlas Wysoki i słynną przełęcz Tizi n’ Tichka (2260 m n.p.m) krętymi, wijącymi się drogami. Góry zrobią się bardziej skaliste, dzikie i poprzecinane wąwozami – powoli zbliżamy się do Sahary. Za pasmem górskim otworzy się widok na stepową dolinę poprzecinaną polami uprawnymi i ludzkimi osadami domów przyklejonych do górskich zboczy. Następnie docieramy do celu – zimowej stajni w Zagorze. Na noc zatrzymamy się w urokliwym, marokańskim hoteliku, gdzie zjemy kolację po długim dniu w drodze.

Po śniadaniu pakujemy bagaże do taboru, siodłamy konie i rozpoczynamy przygodę. Czeka nas długi dzień. Szlak prowadzi przez krajobraz stepowy, maszerujemy wzdłuż jednej z odnóg Antyatlasu, a zarazem najdłuższego pasma górskiego w Maroku, czyli Gór Bani. Mijamy farmy z uprawą arbuzów, migdałów i lucerny, kępy stepowych traw, małe wydmy. Po drodze będziemy zgrywać się z naszymi końmi, będzie sporo stępa, trochę kłusowania i pierwsze galopy. Na noc zatrzymamy się w obozie położonym pośród niewielkich wydm.

Dzień rozpoczynamy od przeprawy przez wydmy. Rozgrzejemy się w galopie, a chwilę potem dotrzemy do podnóża gór. Musimy przeprawić się na drugą stronę, więc powoli ruszymy ku szczytowi. Gdy już tam dotrzemy przed nami otworzy się widok na kolejne pasma górskie i hamadę, kamienną pustynię. Ruszymy dalej kamiennymi ścieżkami, przez góry i przełęcze. Pod koniec dnia dotrzemy do obozu w oazie, położonej w wyschniętym wąwozie wyżłobionym pośród wielkich, kamiennych płyt. Kiedyś miejsce to było bazą dla karawan przeprawiających się przez pustynię. Wieczorem zasiądziemy do kolacji pod palmami.

Dzień rozpoczniemy śniadaniem, a potem siodłamy konie i wyruszamy w drogę. Przed nami hamada, kamienista pustynia poprzecinana wąwozami, która powoli zacznie zamieniać się w piaski. Krajobraz jest niezwykły: skaliste wąwozy, pasma górskie sięgające horyzontu i rozległe przestrzenie. Następnie wyjedziemy na bardziej ubitą drogę, miniemy zabudowania nomadów i kilka oaz. Nieco dalej dotrzemy nad okresowy zbiornik wodny. Gdy jest w nim woda można natknąć się na zwierzęta, a gdy wyschnie na popękanej ziemi odnaleźć można ślady ptactwa, gazeli i innych zwierząt. Pod koniec dnia dotrzemy do Erg Chigaga, największe i najbardziej dzikie pole wydmowe w Maroku. Obszar jest trudniej dostępne niż popularna pustynia Merzouga i właśnie dlatego tak surowe i puste. Wydmy są tu ogromne, czasami sięgając nawet kilkudziesięciu metrów wysokości, a między nimi rozciągają się płaskie przestrzenie, które kiedyś były dnem jeziora. Niedługo potem dotrzemy do naszej bazy – biwaku pod wielką wydmą z dużymi berberyjskimi namiotami. Mamy tam łóżka i prysznic z gorącą wodą – po kilku dniach na szlaku to prawdziwy luksus.

Dzisiaj nasze konie odpoczywają. Jeżeli wstaniemy o świcie, to będziemy mieli okazję obejrzeć wschód słońca i obserwować, jak pustynia budzi się do życia. Tego dnia nie mamy jednak żadnych sztywnych ram czasowych. Zjemy śniadanie i ruszamy na wydmy – na wielbłądach. Nie mamy planu i presji aby gdzieś dojechać z zegarkiem na ręku, po prostu ”zwiedzamy” pustynię. Popołudnie i zachód słońca to czas z końmi: robiąc zdjęcia, bawiąc się z nimi i – po prostu – spędzając czas razem. Dla chętnych mamy też sandboarding, czyli zjeżdżanie na desce z wydm – będzie dużo śmiechu i równie dużo… piasku. Nocujemy w tym samym obozie, w łóżkach i z dostępem do prysznica.

Tego dnia przemierzamy Erg Chigaga. Wokół nas rozciąga się bezmiar pustyni, z jej ogromnymi przestrzeniami, rozłożystymi i kolczastymi akacjami, ogromnymi przestrzeniami pokrytymi piaskiem i kamieniami. Krajobraz jest surowy i bardzo otwarty, trudno w nim o jakiś punkt odniesienia. Czasami można napotkać pasące się antylopy. Po południu docieramy do kolejnego miejsca noclegowego, ukrytego między piaskami. W okolicy kręcą się strusie, niezwykle ciekawskie, czasem wręcz bezczelne i kompletnie niezrażone niczym. Wieczorem rozpalimy ognisko i zjemy kolację pod gwiazdami.

Po śniadaniu wśród wydm wskakujemy w siodła i ruszamy w drogę powrotną do cywilizacji. Pojedziemy w kierunki przełęczy, po drodze stając na popas pod tamaryszkami, nieopodal osady nomadów. Zdarza się, że miejscowe kobiety – widząc turystów – przynoszą nieco rzeczy na sprzedaż: chusty, drobne rękodzieło, zabawki robione przez ich dzieci. Warto kupić jakąś drobnostkę by wesprzeć lokalną społeczność. Po popasie czeka nas kawałek pieszej przeprawy przez góry, uwieńczony pięknym widokiem ze szczytu. Na koniec dnia czeka nas długi galop o zachodzie słońca, wprost do obozowiska!

Po śniadaniu ostatni raz dosiadamy koni. Zmierzamy na północ, w kierunku Doliny Draa. Podkręcamy tempo, będzie dużo galopów – nie tylko po płaskowyżach, ale też przez wioski i po krętych ścieżkach wijących się pomiędzy ogrodami. Będzie i pustynia, i rzeka, będzie dość szybko, więc za sobą zostawimy sporo kurzu. Do stajni dotrzemy w okolicach lunchu i pożegnamy nasze wspaniałe konie. Popołudnie można spędzić odpoczywając, a wszyscy chętni mogą wybrać się do hammamu i na zakupy w Zagorze lub – po prostu – spędzić leniwie resztę dnia nad basenem. Wieczorem zjemy wspólnie kolację w hoteliku, w którym zostajemy również na noc.

Choć żegnamy już Zagorę i Dolinę Draa, nasza podróż jeszcze się nie kończy. Dziś odwiedzimy słynną osadę filmową Ajt Bin Haddou – ksar, czyli ufortyfikowaną osadę, którą kinomani rozpoznają z wielu znanych produkcji. Nie do końca wiadomo kiedy ją wybudowano, ale na pewno istniała już w XVI wieku. Będzie czas na spacer wąskimi uliczkami i podziwianie doskonale zachowanej architektury, gdzie rozpoznać można miejsca z wielu filmów i seriali. Będzie czas na zdjęcia i ostatnie spojrzenia na surowy, typowo marokański krajobraz. Wieczorem wrócimy do Marrakeszu i zostaniemy na noc w riadzie.

To nasz ostatni poranek w Maroku. W zależności od pory lotów możemy jeszcze ruszyć na krótki spacer po mieście lub wypić kawę na dachu riadu i chłonąć ostatnie chwilę w Marrakeszu. W końcu jednak nadejdzie czas by jechać na lotnisko i ruszyć w drogę powrotną do domu.