Dolina Draa

Opuszczamy Marrakesz i ruszamy na południe, w stronę gór Atlas. Mijamy wioski z kwitnącymi migdałami i zazielenione oazy po zimowych deszczach, a w oddali widać góry ze śnieżnymi czapami. Droga jest kręta i cały czas pnie się w górę. Z czasem krajobraz zaczyna się zmieniać, wjeżdżamy w bardziej surowy, niemal księżycowy świat Antyatlasu. Po drodze zatrzymamy się w Warzazacie nazywanym ”marokańskim Hollywood”. To tu powstawały i wciąż powstają scenografie do filmów i seriali, a okolica jest pełna krajobrazów, które możecie kojarzyć z ekranu. W miarę podążania na południe pojawiają się ogromne gaje daktylowców, jednych z najstarszych drzew owocowych na świecie. W końcu docieramy do Zagory, ostatniego dużego miasta przed pustynią. gdzie w sezonie zimowym mieści się stajnia. Nocujemy tradycyjnym, marokańskim hotelu, zupełnie innym niż riad w Marrakeszu. To dobry moment, żeby zobaczyć, jak bardzo różne potrafią być miejsca w jednym kraju.

Czas ruszać na szlak! W stajni od rana trwa krzątanina: ekipa pakuje wszystko na biwaki, gotuje lunch, wypełnia sakwy i szykuje naszą wyprawę. Dzisiaj konie dostaniemy gotowe do drogi, a czyszczenie, siodłanie i szykowanie wierzchowców samodzielnie zaczniemy od jutra. My mamy proste zadanie: wskakujemy w siodła i spędzimy ten dzień poznając nasze konie, łapiąc wspólny rytm i porozumienie. Przed nami górzyste okolice Zagory, które zaprowadzą nas do rzeki Draa. Tam krajobraz robi się coraz bardziej otwarty, wjeżdżamy na hamadę – kamienistą pustynię. W oddali widać Bani, najdłuższe pasmo górskie Maroka, otaczające całą okolicę. Dalej przetniemy kolejną rzekę, przejdziemy przez wioskę i ruszymy galopem. Obóz rozbijemy w palmowej osadzie u stóp gór. Nakarmimy konie, a potem zasiądziemy do ognia i kolacji przy akompaniamencie bębnów, rozmów i śmiechu, ze wschodzącym księżycem Drogą Mleczną nad głowami.

Po śniadaniu czyścimy i siodłamy konie, a następnie wracamy na szlak. Tego dnia znowu napotykamy rzekę Draa, źródło życia na tych coraz bardziej pustynnych terenach. Zamoczymy kopyta w jej zdradzieckim nurcie – czasem leniwym, a czasem rwącym – i podążymy dalej na południe. Do geograficznej granicy Sahary mamy jeszcze kawałek, ale otoczenia zmienia się bardzo szybko. Jednak pustynia to nie tylko piasek: zerodowane góry, fascynujące formacje skalne, wyschnięte rzeki i palmowe oazy tworzą niesamowitą mozaikę krajobrazów. Lunch mamy zaplanowany na skalnej półce. Po południu dotrzemy do pierwszych wydm, prawdziwego pogranicza Sahary. Obóz rozbijemy pomiędzy wydmami, na które koniecznie trzeba się wdrapać – widać z nich już zupełnie inny świat.

Tego dnia przekraczamy geograficzną granicę Sahary. Najpierw pokonujemy wydmy, jeszcze nie tak duże, ale zwiastujące zmianę krajobrazu. Za nimi znajdują się porzucone z braku wody i zapomniane ogrody. Natomiast przed nami rozciąga się wyschnięta i spękana ziemia, na której czasem pasą się osły, a w oddali widać góry – wrota Sahary. Tutaj pozwolimy naszym koniom pognać przed siebie, po twardym terenie, za sobą zostawiając kurz, ślady kopyt i radosne okrzyki. Nocujemy w niezwykłym obozie niczym z opowieści o Szeherezadzie – czekają na nas dywany, poduszki, lampiony, marokańska ceramika, wygodne łóżka i prysznic.

Dzisiaj nasze konie odpoczywają. Jeżeli wstaniemy o świcie, to będziemy mieli okazję obejrzeć wschód słońca i obserwować, jak pustynia budzi się do życia. Tego dnia nie mamy jednak żadnych sztywnych ram czasowych. Zjemy śniadanie i ruszamy na wydmy – na wielbłądach. Nie mamy planu i presji aby gdzieś dojechać z zegarkiem na ręku, po prostu ”zwiedzamy” pustynię. Popołudnie i zachód słońca to czas z końmi: robiąc zdjęcia, bawiąc się z nimi i – po prostu – spędzając czas razem. Dla chętnych mamy też sandboarding, czyli zjeżdżanie na desce z wydm – będzie dużo śmiechu i równie dużo… piasku. Nocujemy w tym samym obozie, w łóżkach i z dostępem do prysznica.

Po śniadaniu wracamy w siodła i wyruszamy w dalszą drogę. Przed nami wydmy, tamaryszki i znowu wydmy. Dzisiejsza trasa obfituje we świetne miejsca do galopów: piasek przeplata się z bardziej ubitą ziemią, co skwapliwie wykorzystamy – i to niejeden raz. Gdzie nie spojrzeć widać będzie góry, pojawią się akacje i trawy, przy odrobinie szczęścia wypatrzymy pustynne liski. Jedziemy wciąż ku górom, które wyznaczają kierunek i trasę. Późnym popołudniem dotrzemy do obozowiska wśród rozłożystych akacji. Żyjące tu strusie kompletnie nie boją się ludzi i śmiało się zbliżają, są wścibskie, a nawet nieco bezczelne. Zdarza się, że nie tylko podkradają koniom jedzenie, a co bardziej odważne osobniki próbują przeganiać wierzchowce.

Tego dnia jedziemy wzdłuż pasma górskiego, przez kamienistą hamadę. Musimy pokonać przełęcz, a na lunch zatrzymujemy się pod tamaryszkami. To miejsce, gdzie często pojawiają się berberyjskie kobiety z dziećmi. Wychodzą nas przywitać, czasem z drobiazgami na sprzedaż, prostymi, robionymi ręcznie rzeczami. Warto się zatrzymać i kupić jakąś pamiątkę czy drobnostkę, by wesprzeć lokalną społeczność. Po lunchu znów ruszamy w góry. Będzie trochę wspinaczki, a w kilku miejscach schodzimy z koni i prowadzimy je w ręku. Na szczyt dotrzemy nieco zmęczeni, ale widok ze szczytu na równiny jest piękny i… obiecujący. Gdy na nie zejdziemy czeka nas długi galop, z górami i zachodzącym słońcem w tle, wprost do obozu. To nasza ostatnia noc na pustyni. Pod rozgwieżdżonym niebem, z wiatrem, ogniskiem i niesamowitym zachodem słońca nad Saharą.

Po śniadaniu ostatni raz dosiadamy koni. Zmierzamy na północ, w kierunku Doliny Draa. Podkręcamy tempo, będzie dużo galopów – nie tylko po płaskowyżach, ale też po krętych ścieżkach przez wioski i pomiędzy ogrodami. Wracam do cywilizacji – pojawiają się domy, ludzie i niespieszna krzątanina. Znów przekroczymy rzekę Draa, która może być zarówno wyschnięta, jak i dość rwąca, w zależności od pogody. Do stajni dotrzemy w okolicach lunchu i pożegnamy nasze wspaniałe konie. Popołudnie spędzimy w Zagorze, będzie czas by skorzystać z lokalnego hammamu, ozdobić ciało henną, zrobić zakupy czy odpocząć nad basenem. Wieczorem zjemy wspólnie kolację w hoteliku, w którym zostajemy również na noc.

Choć żegnamy już Zagorę i Dolinę Draa, nasza podróż jeszcze się nie kończy. Dziś odwiedzimy słynną osadę filmową Ajt Bin Haddou – ksar, czyli ufortyfikowaną osadę, którą kinomani rozpoznają z wielu znanych produkcji. Nie do końca wiadomo kiedy ją wybudowano, ale na pewno istniała już w XVI wieku. Będzie czas na spacer wąskimi uliczkami i podziwianie doskonale zachowanej architektury, gdzie rozpoznać można miejsca z wielu filmów i seriali. Będzie czas na zdjęcia i ostatnie spojrzenia na surowy, typowo marokański krajobraz. Wieczorem wrócimy do Marrakeszu i zostaniemy na noc w riadzie.

To nasz ostatni poranek w Maroku. W zależności od pory lotów możemy jeszcze ruszyć na krótki spacer po mieście lub wypić kawę na dachu riadu i chłonąć ostatnie chwilę w Marrakeszu. W końcu jednak nadejdzie czas by jechać na lotnisko i ruszyć w drogę powrotną do domu.