Męskie Gnanie

Ten rajd chodził nam po głowie od dawna. W końcu postanowiliśmy przestać o nim myśleć i po prostu go zrobić.

To wyjazd wyłącznie dla mężczyzn – zarówno tych, którzy już zaczęli swoją przygodę z jazdą konną, jak i tych, którzy nigdy wcześniej nie siedzieli w siodle. Zapraszamy również facetów jeżdżących już całkiem nieźle, pod jednym warunkiem: muszą zaakceptować, że część grupy może być naprawdę początkująca. Dla wszystkich znajdzie się miejsce i możliwość, by pojeździć na swoim poziomie – mamy to przemyślane, opracowane i ogarnięte.

Dlaczego w ogóle stworzyliśmy taki wyjazd? Z wielu powodów.

Mężczyzn w jeździectwie rekreacyjnym i rajdowym jest jak na lekarstwo. W Polsce, podobnie jak w dużej części Europy, jazda konna – szczególnie rekreacyjna, terenowa i rajdowa – jest dziś bardzo mocno zdominowana przez kobiety. Widzimy to doskonale na naszych rajdach – około 80% naszych jeźdźców to kobiety.

Co ciekawe, wiele naszych uczestniczek od dawna mówi nam: zróbcie coś, żeby tych chłopów było więcej na rajdach. Tylko… co my mamy zrobić, jeżeli faceci nie jeżdżą konno? Wystarczy zajrzeć do dowolnej stajni, aby się o tym przekonać: jest mnóstwo kobiet, dziewczyn i dziewczynek, a mężczyzn, chłopaków i chłopców ledwie garstka. Mężczyźni przestali jeździć konno. A przecież niewiele jest rzeczy tak męskich, jak konie i jazda konna.

W naturze Lisowczyków leży zarówno mierzenie się z wyzwaniami, jak i nielicha doza przekory. Zrobimy więc tak, aby było więcej mężczyzn na rajdach. I zaczniemy właśnie tutaj: od rajdu tylko i wyłącznie dla chłopów.

Uważamy też, że jest ogromna wartość w tym, aby od czasu do czasu kobiety spędzały czas z kobietami, a mężczyźni – w męskim gronie. Takie spotkania tworzą inną dynamikę, inne rozmowy, inny rodzaj swobody i zwyczajnie leżą też w ludzkiej naturze. Oferta wyjazdów kierowanych do kobiet jest dziś ogromna i bardzo różnorodna, a propozycje tworzone specjalnie dla mężczyzn są zaskakująco ubogie. Najczęściej sprowadzają się do sportu, off-roadu, survivalu, strzelania, wypraw „adrenaliniarskich” albo – coraz częściej – do rozmaitych warsztatów rozwoju, pracy z emocjami, „męską energią” i podobnych konceptów o bardzo nierównej wartości. Nam brakowało czegoś znacznie prostszego: normalnego, dobrego wyjazdu dla facetów, bez napinki, bez udowadniania czegokolwiek i bez dorabiania uszy. Po prostu kilku dni wspólnej przygody, podczas których robimy coś ciekawego, wymagającego i trochę niecodziennego i spędzimy w męskim gronie fajny i ciekawy czas.

Przed Wami wyjazd, na którym facet bez doświadczenia jeździeckiego może pierwszy raz wsiąść na konia bez poczucia, że trafił do świata, do którego zupełnie nie pasuje. A wręcz przeciwnie: pasuje jak ulał. Gruzinki rzadko można zobaczyć w siodle, za to niemal wszyscy gruzińscy górale jeżdżą konno, znakomita większość – od dziecka. Zabieramy Was do świata, w którym można nauczyć się podstaw, popełniać błędy, trochę się zmęczyć, trochę pośmiać – również z samych siebie – i po prostu ruszyć konno w teren.

Jednocześnie nie chcemy tworzyć podziału na „początkujących” i „jeźdźców”. Jeśli ktoś już dobrze jeździ konno, również jest mile widziany – o ile leży mu sama koncepcja tego wyjazdu oraz towarzystwo początkujących jeździecko kolegów.

Trzeba przy tym jasno powiedzieć jedną rzecz: to nie jest tygodniowy kurs jeździecki ani szkółka przeniesiona z ujeżdżalni w Polsce na ujeżdżalnię w Gruzji.
Nie będziemy przez kilka dni kręcić kółek na placu i ćwiczyć figur ujeżdżeniowych. To wyjazd konny, którego jednym z głównych elementów jest nauka podstaw jazdy i obcowania z końmi w warunkach kompletnie oderwanych od stajni i tego, co możecie znać z Polski. Dowiecie się sporo o koniach, nauczycie się najważniejszych zasad obchodzenia się z nimi, a przede wszystkim zdobędziecie podstawową wiedzę i umiejętności potrzebne do poruszania się konno w terenie. Zaczniemy spokojnie, ale też i bez szczypania się, a potem stopniowo będziemy zwiększać zarówno długość tras, jak i zakres samodzielności jeźdźców.

Celem nie jest zrobienie z kogokolwiek jeźdźca w tydzień. Tak się po prostu nie da. To tak nie działa.
Natomiast będziemy uczyć się jeździć „po gruzińsku” – przede wszystkim praktycznie. Nie chodzi o zastąpienie prawidłowego szkolenia jeździeckiego, tylko o nauczenie Was tego, co jest potrzebne, żeby dogadać się z koniem, bezpiecznie się na nim poruszać i stopniowo zacząć radzić sobie w terenie. Gruzińscy górale nie uczą się jeździć konno po to, żeby zdawać egzaminy jeździeckie. Jeżdżą, bo koń jest dla nich środkiem transportu, narzędziem pracy i naturalnym elementem życia. I właśnie z takiego podejścia chcemy skorzystać.

Ten wyjazd nie zastąpi regularnej, porządnej nauki jazdy w sensownej stajni w Polsce. Ma Wam natomiast dać solidne pierwsze doświadczenie: pozwolić poczuć, jak wygląda kontakt z koniem, jak zachowuje się koń poza zamkniętym placem, jak prowadzi się go w terenie i dlaczego jazda konna potrafi być cholernie satysfakcjonująca. Zrozumiecie też, że technikę i umiejętności jeździeckie, w naszych warunkach, zdobywa się na ujeżdżalni – na treningach i pod okiem instruktorów. Jeżeli po powrocie z Gruzji choć kilku z Was zapisze się do stajni i zacznie naprawdę uczyć się jeździć, uznamy rajd za całkowity sukces.

Jest jeszcze jedna rzecz, którą chcemy zaznaczyć bardzo wyraźnie: to nie jest „męski retreat” czy jakieś „warsztaty samorozwoju dla mężczyzn”. Nie będzie coachingowego pitolenia, psychologicznego mumbo-jumbo, inscenizowanych rozmów o odkrywaniu swojego wewnętrznego wojownika, uwalnianiu męskiej energii i poszukiwaniu prawdziwego siebie. Nie sprzedajemy żadnej filozofii męskości. Jedziemy do Gruzji jeździć konno i spędzać czas z innymi chłopami – Polakami, Gruzinami i wszystkimi, którzy nawiną się po drodze.
Będą konie, będzie nauka jazdy, będą tereny, kurz, wioski, stepy i bezdroża. Będzie kilka dni coraz dłuższych tras, podczas których początkujący uczestnicy będą zdobywać pierwsze prawdziwe doświadczenia jeździeckie. Będzie gruzińskie jedzenie, wino, ogień i wieczory spędzane razem po dniu w siodle. Będą Was bolały tyłki, nogi i plecy od jazdy konnej, przepony od śmiechu oraz głowy – od wieczornych posiadówek.
Będzie też zwyczajnie czas, żeby odpocząć od codzienności: telefonów, maili, spotkań, terminów, korków, obowiązków i wszystkiego tego, co człowiek taszczy ze sobą przez większość roku. Nie po to, żeby przez tydzień analizować własne życie, tylko właśnie po to, żeby przez chwilę tego nie robić i zająć się czym innym. Pojeździć konno. Nauczyć się czegoś nowego. Zobaczyć kawałek Gruzji. Dobrze zjeść. Posiedzieć przy ogniu i szklaneczce z kolegami. Pogadać albo pomilczeć. Pośmiać się. Zmęczyć się. Wyspać się. Nie wyspać się. Wstać rano i znowu ruszyć do koni.

Program opieramy na sprawdzonej formule naszego rajdu w Pankisi i Waszlowani. Pierwsze dni spędzimy w Wąwozie Pankisi, gdzie będziemy poznawać konie i stopniowo zdobywać doświadczenia w siodle i w terenie. Z każdym kolejnym dniem będziemy jeździć coraz więcej, a Wy zaczniecie nabierać większej samodzielności przy koniach. Później przeniesiemy się do zupełnie innego świata – półpustynnych krajobrazów Waszlowani, otwartych przestrzeni, kanionów i gruzińskiego pogranicza. Tam podstawy zdobyte wcześniej zaczną mieć praktyczne znaczenie.

Nie obiecujemy, że po tygodniu każdy będzie świetnie jeździł konno. Co więcej: z góry mówimy, że w tydzień nie nauczysz się dobrze jeździć konno. Obiecujemy natomiast, że jest to wyjątkowa okazja, by spróbować jazdy konnej nie jako inscenizowanej atrakcji dla turystów, a w okolicznościach i realiach, w których na co dzień jeździ się konno i pracuje w siodle. Obiecujemy też, że kilka dni z końmi i z dala od „normalnego” życia to całkiem fajny sposób na spędzenie urlopu i przewietrzenie głowy.

Pierwsze dwa dni konne spędzimy w Wąwozie Pankisi, dolinie u podnóża Kaukazu, zamieszkałej przez Kistów, wywodzących się od ludów czeczeńskich i inguskich. Kistowie sprowadzili się do tego regionu na początku XIX wieku, wraz z gruzińskimi obywatelstwami przyjęli również miejscowe nazwiska i na dobre osiedli w nowej ojczyźnie. Są muzułmanami, w większości praktykującymi sufizm, z charakterystycznymi dla całego regionu wpływami wierzeń animistycznych. W chwili obecnej ich ogólna populacja szacowana jest na około 15 tysięcy ludzi, z czego w Pankisi mieszka około połowy tej liczby.

Pierwszy dzień jazdy konnej przeznaczymy na „rozgrzewkę”, zapoznanie się z końmi, omówienie podstaw i pierwszą, krótką przejażdżkę. Jednakowoż – nie ma miękkiej gry. Drugiego dnia wyruszymy już w dłuższą trasę przez dolinę. Teren nie jest trudny, w większości trasa drogami gruntowymi i przez tereny zielone, ale zahaczymy też o publiczne drogi we wsi Jokolo.

Trzeciego dnia opuścimy Pankisi i konno wyruszymy do wsi Kvemo Alvani. Trasa wiedzie przez pola, rzekę i las, a także kilka wsi na pograniczu obszarów zamieszkałych przez Kistów i Tuszetów. Alvani zamieszkują przede wszystkim Tuszeci, których życie od stuleci związane jest zarówno z wysokogórską Tuszetią, jak i równinami Kachetii, zwłaszcza wsiami Kvemo Alvani i Zemo Alvani. Tę część nizinnej Kachetii zaczęli bardziej licznie zasiedlać w XVI wieku, a dwa stulecia później – w uznaniu zasług dla królów Kachetii – otrzymali nadanie ziem, na których mieszkają do dzisiaj.

Kolejnego dnia żywe konie zamienimy na mechaniczne i wybierzemy się, by pozwiedzać okolicę oraz odwiedzić kilka miejscowych winnic. Kachetia uznawana jest za ojczyznę wina, a w okolicy nie brakuje ani winnic, ani winiarni. Niektóre z wytwarzanych w regionie trunków bez większego problemu można kupić w Polsce, inne powstają w niewielkich ilościach i skosztować można ich tylko na miejscu.

Po dniu odpoczynku od jazdy trzy następne dni spędzimy przemierzając konno Park Narodowy Waszlowani – unikalny obszar przyrodniczy o niezwykłych krajobrazach. Region przypomina nieco afrykańską sawannę, w niektórych miejscach półpustynię, a także obszary stepowe oraz tzw. złe ziemie. Wiosną Park Narodowy Waszlowani budzi się do życia, pokrywa zielenią, a jesienią zamienia się w złotą sawannę. Latem region nie nadaje się do jazdy konnej – temperatury potrafią sięgać 50 stopni Celsjusza. Waszlowani wraz z otaczającymi je rezerwatami i pomnikami przyrody tworzy rozległy kompleks obszarów chronionych, będący jednym z najbardziej niezwykłych przyrodniczo regionów Gruzji. Od późnej jesieni do wiosny w otulinie parku zimują pasterze z Tuszetii wraz ze swoimi stadami.

Ten rajd poprowadzi niecodzienny skład przewodników i horsemanów, a nade wszystko – naszych przyjaciół – z Pankisi i Tuszetii. Ekipa składa się z bardzo doświadczonych przewodników, organizatorów i horsemanów (oczywiście samych facetów), z których część przewodzi naszym rajdom od 10 lat. Rajd prowadzić będzie także Paweł, współzałożyciel Lisowczyków i pomysłodawca tegoż męskiego wyjazdu.

Ruszamy do Gruzji w męskim gronie. Po nowe doświadczenia, nowe przygody i po paru nowych kumpli.

Trudność rajdu i wymagane umiejętności jeździeckie
Ta wyprawa przeznaczona jest zarówno dla facetów, którzy mają już jakieś podstawy jeździeckie, jak i dla tych, który chcą zacząć „od zera”. Choć wypad ten ma charakter półgwiaździsty – mamy bazy w dwóch regionach, z których wyruszamy na codzienne wypady konne – nadal pełnokrwisty rajd konny. Konie i jazda są tu zarówno celem samym w sobie, jak i pretekstem do tego, by była to po prostu dobra wyprawa w męskim gronie.

Limit wagi jeźdźca wynosi 95 kg.

Zdecydowanie zalecamy jazdę w kasku.