Podlasie

Przed nami długi i pełen wrażeń dzień w Puszczy Knyszyńskiej, dlatego bez zbędnej zwłoki ruszamy po wczesnym śniadaniu. Mamy do pokonania 38 kilometrów, a przed nami takie atrakcje jak: śliczna cerkiewka w Łaźniach, „utopiona” w puszczy urokliwa osada Pieczonka i leśne dukty przebiegające granicami rezerwatu „Bahno w Borkach” powstałego w celu ochrony dobrze wykształconych zbiorowisk torfowiskowych oraz dużej liczby gatunków chronionych. Miniemy wieś Borki, siedlisko Kondycja i po około 20 km dotrzemy do zbiornika Wyżary, gdzie zatrzymamy się na popas i posiłek, można też wskoczyć do jeziora i popływać. Po dwugodzinnym odpoczynku ruszymy dalej. Praktycznie cała trasa biegnie dzikimi ostępami Puszczy Knyszyńskiej, gdzie ciągle musimy się liczyć z możliwością spotkania z żubrem, łosiem, jeleniem, czy nawet wilkiem. Fragmenty naszej trasy przebiegają Traktem Napoleońskim oraz Szlakiem Powstania Styczniowego. Przemarsz wojsk napoleońskich, wycofujących się pod naporem armii rosyjskiej zimą 1812 r. oraz powstanie styczniowe 1863 roku, to dwa wydarzenia, które odcisnęły się najsilniej w pamięci miejscowej ludności. Żołnierskie mogiły, miejsca bitew i potyczek, obozowiska, trasy przemarszu napoleońskiej armii i powstańczych oddziałów: wszystko to odnajdujemy w terenie, a także w nazwach uroczysk i przekazywanych z pokolenia na pokolenie opowieściach. Na nocleg i obiadokolację docieramy do zagubionej w puszczy, urokliwej i niezmiernie malowniczej wsi Skroblaki, która wyłania nam się nagle z leśnych ostępów. Skroblaki to typowa wieś ulicówka, z przepięknymi drewnianymi domkami po obu stronach brukowanej drogi, a nam nocleg wypada w urokliwym, odrestaurowanym gospodarstwie.

Ten dzień to przygody „na granicy” – dosłownie i w przenośni. Przed nami około 23 kilometrów konno, a po drodze czeka nas zetknięcie z realiami „krańca świata”. Jedziemy wzdłuż granicy polsko-białoruskiej, będącej jednocześnie zewnętrzną granicą Unii Europejskiej. Po drodze obejrzymy przygraniczne wioseczki przycupnięte wzdłuż granicznej rzeki Świsłocz: Bobrowniki, Chomontowce, Rudaki, Łosiniany. Odwiedzając je zawsze ma się wrażenie jakby czas zatrzymał się tam w miejscu, a my teleportowaliśmy się w realia XIX stulecia. Dogonią nas również realia dnia dzisiejszego: niewątpliwie spotkamy patrole Straży Granicznej. Bez obaw jednak: nie łamiemy prawa, zakazy poruszania się w regionie przygranicznym zostały już dawno zniesione. Jesteśmy też w kontakcie ze Strażą Graniczną i wiemy, gdzie można swobodnie poruszać się w tej okolicy. Wieczorem wrócimy do Skroblaków, gdzie zasiądziemy do pysznej kolacji, a potem wybierzemy się do zaprzyjaźnionego gospodarstwa nieopodal, gdzie czeka nas wieczorny relaks w saunie.

Przed nami dzień z ”polskim orientem”. Po śniadaniu ruszamy w trasę, około 25 kilometrów w obie strony, a po drodze czeka nas sporo ciekawych atrakcji. Wyruszamy wprost do Kruszynian – siedziby i „stolicy” polskich Tatarów. Na miejscu będziemy mieli okazję zwiedzić najstarszy zachowany tatarski meczet w Polsce oraz mizar, czyli tatarski cmentarz. Obiad zjemy w słynnej „Tatarskiej Jurcie”, która przez osiem lat – po pożarze, który strawił cały oryginalny budynek – właśnie wróciła ”na swoje miejsce”. Rozsiądziemy się w odbudowanym pensjonacie z cudownie i klimatycznie urządzoną restauracją i skosztujemy tatarskich potraw. Gdy już nasycimy ducha i ciało ruszymy w dalszą drogę. Wjedziemy na Szlak Ekumeniczny o długości 5 km, otaczający zbiornik Ozierany. Szlak ten upamiętnia i odzwierciedla zróżnicowanie religijne oraz kulturowe regionu: zamieszkujących tu niegdyś Tatarów, Żydów i wyznawców prawosławia. Szlak Ekumeniczny to zespół pomników, kapliczek i krzyży charakterystycznych dla danej religii, a jednocześnie trasa, na której nie brakuje pięknych krajobrazów. Będzie też okazja by wykąpać się w jeziorku wraz z końmi. Pod wieczór wrócimy do Skroblaków, gdzie zjemy kolację, a potem zasiądziemy rozsiądziemy się przy ognisku i nocnych rozmowach.

Tego dnia rozpoczynamy powrót znad wschodniej granicy w stronę Supraśla. Na początek długa, piaszczysta, prosta droga, idealna do radosnych galopów. Po 8 kilometrach przechodzi w groblę między rozległymi stawami, co jest niezbitym dowodem, że dotarliśmy do Piłatowszczyzny. Następnie wjedziemy do Słuczanki, długiej wsi z brukowaną ulicą i przepięknymi drewnianymi domami, przed którymi nadal stoją ławeczki, na których do dziś można zobaczyć odpoczywających mieszkańców. Wkrótce potem dotrzemy do Walił, rodzinnej wsi i miejsca zamieszkania słynnego artysty malarza Leona Tarasewicza, profesora ASP w Warszawie, który w rodzinnej wsi nie tylko tworzy, ale też hoduje ozdobne kurki, będące czempionkami wielu krajowych i światowych wystaw. Potem znów zanurzymy się w zwarte ostępy puszczańskie, by przez wieś Pieszczaniki dotrzeć do Załuk, gdzie czeka nas kolacja i nocleg w „Stajni Charyzma”. Oprócz pysznej obiadokolacji zapoznamy się z rumakami z tutejszej stajni, można wskoczyć do rzeki Supraśl, a także wybrać się w odwiedziny do Piotra, który jest znanym hodowcą koni zimnokrwistych. Tym razem będzie okazja zapoznać się z rasą zachowawczą koni sokólskich, których Podlasie jest kolebką i głównym regionem hodowlanym.

Po śniadaniu ruszamy w dalszą drogę. Od Załuk kierujemy się na Jakubin, miejscowość która dziś jest już tylko miejscem na mapie – pozostały tam jedynie ruiny folwarku Jakuba Sakowicza. Po krótkiej wędrówce leśną drogą dotrzemy do najpiękniejszego, najciekawszego i najtrudniejszego odcinka naszego rajdu – na Wzgórza Świętojańskie, czyli pasmo najwyższych wzgórz morenowych w Puszczy Knyszyńskiej. Bokiem miniemy Królowy Most, znany z filmów z serii „U Pana Boga za piecem”. Po drodze zatrzymamy się na godzinny popas z obiadem i możliwością delektowania się przepięknymi widokami. Po posiłku ruszamy w dalszą drogę, cały czas bujnymi i różnorodnymi lasami Puszczy Knyszyńskiej. Po minięciu leśnej wsi Cieliczanka i przejechaniu kolejnych 4 km ukaże nam się Supraśl, z górującymi wieżami kościołów i cerkwi. Kilka chwil później dotrzemy do stajni. Tam rozsiodłamy konie i zjemy obiad. Około godziny 15:00 możemy jeszcze ruszyć na dwugodzinną przechadzkę po Supraślu. Nie jest to spacer wystarczający na dogłębne zapoznanie się z atrakcjami miasteczka, ale niewątpliwie wystarczający by poczuć jego niepowtarzalny klimat, zobaczyć ”kultowe” miejsca, zakochać się i chcieć kiedyś tu powrócić. Na zakończenie możemy jeszcze wpaść do kultowego baru ”Jarzębinka”, gdyż nie można opuścić bezkarnie Supraśla bez skosztowania babki ziemniaczanej i kartaczy. W końcu jednak nadejdzie czas by się pożegnać i ruszyć w drogę powrotną do domu.