Spęd stad 2027

Tuszetia to region Gruzji zamieszkany sezonowo – od wiosny do jesieni. Przez resztę roku kraina ta jest odcięta od świata zasypaną śniegiem przełęczą. Niewielu mieszkańców decyduje się na spędzenie zimy tak daleko od cywilizacji. Większość Tuszetów opuszcza swoje ukochany góry i przenosi się do domów tuż u ich podnóża, gdzie zaczyna się słynna (i jedyna) droga do Omalo. Wraz z mieszkańcami na niziny wyruszają też tysiące zwierząt domowych i hodowlanych: koni, krów, owiec, kóz, psów, kotów i ptactwa domowego.

Nim śnieg zacznie sypać na Przełęczy Abano ostatni turyści opuszczają Tuszetię. Gospodarze zamykają domy gościnne, mieszkańcy zabezpieczają budynki na zimę, wszyscy powoli ruszają na niziny, a region niemal całkowicie opustoszeje aż do późnej wiosny. Drogą na dół ruszają samochody wioząc sporą część dobytku, a także mniejsze psy, koty i ptactwo domowe. W tym czasie do zejścia na niziny szykują się też pasterze ze swoimi stadami.

Jak co roku wyruszamy do Tuszetii w tym niezwykłym momencie. Jedziemy w góry aby spędzić kilka jesiennych dni zwiedzając Tuszetię konno, a moment jest niezwykły: domy gościnne zamykają się, mieszkańcy schodzą na niziny, a Tuszetia szykuje się do zimowego snu. Potem dołączymy do pasterzy i horsemanów by wraz z nimi oraz psami pasterskimi spędzić spore stado owiec, kóz, krów i koni do podnóża Kaukazu. Jesteśmy ostatnimi gośćmi w naszej bazie w Omalo, która wraz z naszym wyjazdem również zamknie się do wiosny. Bardzo niewykluczone, że pierwszych tchnień zimy doświadczymy podczas spędu na własnej skórze. 🙂

To nie jest typowy rajd konny, a rzadkie i cenne doświadczenie, zwłaszcza dla koniarzy. Przyłączamy się do tuszeckich pasterzy aby zebrać stado z gór i przeprowadzić około 70 kilometrów do podnóża. Spędzimy z nimi trzy dni prowadząc stado przez Przełęcz Abano na nizinne pastwiska. Doświadczymy autentycznego góralskiego życia i wykonamy prawdziwą pracę z siodła pomagając zapewnić byt pasterskim rodzinom. Ten nietypowy wyjazd nie do się, tak naprawdę, nazwać „rajdem” – bliżej mu do pracy z siodła i wsiąknięcia w lokalną kulturę. Nie jest też wydarzeniem „inscenizowanym dla turystów”, bo czy weźmiemy w nim udział, czy też nie, spęd stad na niziny musi się odbyć tak, jak co roku, od setek lat. My, oczywiście, będziemy tam i pomożemy zaprzyjaźnionym pasterzom w ich pracy, będziemy dzielić się prowiantem i napitkami z innymi podróżnikami na szlaku oraz spędzimy noc ze stadem, podziwiając niebo usiane gwiazdami i słuchając starych tuszeckich opowieści.

Pogoda w październiku jest nieprzewidywalna. Na nizinach i w Tuszetii może być zarówno dość ciepło i słonecznie, ale istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że na trasie przez Abano zrobi się nieco zimowo, a my prowadzić będziemy stado przez zaśnieżoną i zatopioną w chmurach przełęcz. Jakkolwiek będzie – ruszamy, mamy robotę to zrobienia. 🙂

Trudność rajdu i wymagane umiejętności jeździeckie
Spęd stad przeznaczony jest dla osób dobrze jeżdżących konno, z obyciem rajdowym, sprawnie radzących sobie w siodle w zmiennych i nierzadko wymagających warunkach. Spora część trasy spędu prowadzi przepiękną, ale trudną górską drogą, na której nie brakuje spektakularnych przepaści. Poruszamy się w otoczeniu setek „naszych” zwierząt, na trasie napotykając inne stada i zwierzęta, samochody oraz wzmożony ruch pojazdów w czasie, gdy region pustoszeje. Potrzebne są dobre umiejętności jeździeckie, a także świadomość otoczenia i umiejętność radzenia sobie z siodła w nagłych i zaskakujących sytuacjach. W Tuszetii jesień panować będzie już niepodzielnie, więc dni i noce potrafią być nieco chłodne. Natomiast w trakcie prowadzenia stada przez przełęcz Abano temperatury potrafią spaść do okolic zera stopni, śnieg nie jest rzadkością, a w poprzednich latach zdarzało się nam jechać również w zawiejach i gęstej mgle.

Limit wagi jeźdźców wynosi 95 kg.