Wielki Kaukaz 2027

Wyruszamy do magicznej Tuszetii na nasz sztandarowy, najstarszy rajd w Gruzji! To niezwykle widowiskowa i przygodowa górska wyprawa konna. Będziemy przedzierać się przez bezdroża Tuszetii, zdobywać przełęcze i nocować w miejscach, z których części europejskie mapy nie uwzględniają. Choć śpimy zawsze pod dachem i w łóżkach, a wiele zdobyczy cywilizacyjnych zagościło w Tuszetii, to nie zawsze jest dostęp do ciepłej wody, elektryczności czy zasięgu w telefonie. Za to można oglądać szybujące w powietrzu orły, pić wodę z potoków i odpoczywać w cieniu tajemniczych kamiennych wież, w jednym z absolutnie najpiękniejszych i najczystszych ekologicznie regionów Kaukazu. Po drodze nocujemy w domach gościnnych miejscowych rodzin i gospodarzy, którzy zawsze solidnie nakarmią i – równie solidnie – napoją strudzonych jeźdźców.

Trasa rajdu tworzy pięciodniową pętlę prowadzącą przez najważniejsze i najbardziej charakterystyczne miejsca Tuszetii, w tym wsie Omalo, Shenako, Diklo, Dartlo, Girevi i Jvarboseli. Dodatkowo, ostatniego dnia, wybierzemy się w jeszcze jedno miejsce, które koniecznie musicie zobaczyć. Po drodze dwukrotnie osiągamy wysokość około 3000 metrów n.p.m., pokonując wysokogórskie przełęcze Sakheo i Nakaicho, z których rozciągają się szalenie spektakularne widoki na doliny i grzbiety Wielkiego Kaukazu. Przekraczamy również Alazani, życiodajną rzekę mającą swoje źródła właśnie w Tuszetii i odgrywającą ważną rolę w geografii wschodniej Gruzji. Trasa prowadzi przez górskie doliny, lokalne drogi, skaliste przełęcze, rozległe łąki i stare, tuszeckie wsie. Po drodze docieramy też do mniej znanych, ale niezwykle malowniczych i ciekawych miejsc, które pozwalają zobaczyć Tuszetię z bliska, z perspektywy jej natury, historii i codziennego życia mieszkańców.

Tuszetia to jeden z najbardziej dzikich i odizolowanych regionów Gruzji, położony wysoko na Wielkim Kaukazie, wśród głębokich dolin, alpejskich łąk i surowych, skalistych grzbietów. Przez wieki jej niedostępne położenie sprzyjało zachowaniu wyjątkowej kultury, tradycji pasterskich, własnych obyczajów oraz charakterystycznej architektury kamiennych wsi i wież obronnych. Mieszkańcy Tuszetii od pokoleń związani byli z hodowlą owiec i koni, sezonowymi wędrówkami stad oraz życiem podporządkowanym rytmowi górskiej przyrody. Region ten zachował również liczne ślady dawnej historii i przedchrześcijańskich wierzeń, które do dziś współistnieją tu z gruzińskim prawosławiem i lokalnymi tradycjami. Dla Gruzinów Tuszetia jest symbolem wolności, niezależności, wytrzymałości, niezłomności i przywiązania do ziemi przodków, a jej mieszkańcy zajmują szczególne miejsce w narodowej wyobraźni. To jeden z tych zakątków Gruzji, w których krajobraz, historia i kultura pozostają ze sobą wyjątkowo silnie splecione.

Spora część trasy prowadzi przez obszary niemal zupełnie odludne. W Tuszetii znajduje się niecałe 50 wsi, z czego większość jest dzisiaj opuszczona, a w szczycie sezonu w całym regionie przebywa kilkaset osób. Poza tym Tuszetia zamieszkała jest sezonowo, od późnej wiosny do połowy jesieni. Przez resztę roku kraina ta jest odcięta od świata przez zasypaną śniegiem Przełęcz Abano, przez którą przebiega prowadząca do niej legendarna (i jedyna) droga. Od czerwca do października Tuszeci wypasają w górach tysiące zwierząt, prowadzą domy gościnne oraz… przyjmują gości – co jest zarówno częścią ich tożsamości, jak i ulubionym zajęciem. Jesienią mieszkańcy, zarówno pasterze, jak i właściciele domów gościnnych (i koni), schodzą na niziny, a w całym regionie na zimę zostaje zaledwie kilkanaście osób. Gdy wiosną stopnieje śnieg, a przełęcz znów będzie przejezdna, Tuszeci wrócą w swoje ukochane góry. Miejscowi górale, z którymi znamy się i blisko przyjaźnimy ponad 10 lat, zawsze witają grupy Lisowczyków z uśmiechem, otwartymi ramionami i zastawionym stołem.

Nasza ekipa na miejscu to niezwykle doświadczeni przewodnicy i opiekunowie grup rajdowych. Przez ponad dekadę poprowadzili grubo ponad sto naszych rajdów, znają się na ich prowadzeniu i – bez cienia przesady – są jednymi z najlepszych przewodników w Gruzji.

Tuszeckie konie są relatywnie nieduże (jak to górskie konie), a jednocześnie niesamowicie wytrzymałe i nieustraszone, cechują się doskonałą równowagą, łagodnym usposobieniem, inteligencją i niezwykłym wyczuciem na trudnych, górskich szlakach. Nie znamy nikogo, na kim nie zrobiłyby wrażenia, trudno nie zachwycić się tymi hardymi końmi hardych, tuszeckich górali.

Miejscem startu i końca naszej wyprawy będzie Omalo, czyli „stolica” Tuszetii, a w niej „nasz” dom gościnny, od ponad dekady będący główną bazą wypadową Lisowczyków w Tuszetii. Guesthouse należy do naszych wieloletnich przyjaciół i partnerów rajdowych, Tuszetów z krwi i kości, u których zawsze jesteśmy „u siebie”.

Trudność rajdu i wymagane umiejętności jeździeckie
Rajd jest przeznaczony dla osób dobrze jeżdżących konno. Pod tym pojęciem rozumiemy swobodne poruszanie się we wszystkich chodach, w tym dłuższe galopy w grupie koni i jeźdźców w zróżnicowanym i zmieniającym się terenie. Potrzebne jest wcześniejsze doświadczenie w grupowej jeździe terenowej oraz umiejętności pozwalające na wielogodzinną jazdę konną w zmiennym tempie oraz potencjalnie trudnych warunkach terenowych i atmosferycznych. Wyprawa toczy się w obszarze wysokogórskim, częściowo na terenach niezamieszkałych. Niektóre odcinki są strome, inne prowadzą wzdłuż górskich grzbietów i nad przepaściami, dwukrotnie docieramy na wysokość 3000 m n.p.m. Na trasie zdarzają się odcinki piesze, a rajd wymaga dobrego stanu zdrowia i sensownej kondycji fizycznej.

Limit wagi jeźdźca wynosi 95 kg.