Wielki Kaukaz / wersja rozszerzona 2027

Zaraz po śniadaniu pod hotel w Tbilisi przyjadą samochody, które zabiorą nas na północny wschód, do Kvemo Alvani. Przejazd zajmuje około 2 godzin. Następnie przesiadamy się do samochodów terenowych i wyruszamy do Górnego Omalo. Dystans wynosi niecałe 80 km, ale na jego pokonanie potrzeba około 4-5 godzin. Trasa wiedzie przez Kaukaz i Przełęcz Abano (2826 m.n.p.m.). Jest to jedna z najbardziej niebezpiecznych, ale także najbardziej malowniczych dróg świata. Późnym popołudniem dotrzemy do celu – naszej bazy w Tuszetii, gdzie czekać będzie na nas powitalna biesiada.

Rano zjemy śniadanie i przepakujemy się w mniejsze bagaże na 5 dni pętli przez Tuszetię. Następnie poznamy swoje konie, które przewodnicy sparują z jeźdźcami. Wskoczymy w siodła i wyruszymy w drogę, na nasz pierwszy dzień wyprawy. Najpierw pojedziemy w kierunku Shenako, małej wioski z malowniczym starym kościołem. Droga jest szeroka i niezbyt stroma – to dobre miejsce, aby wypróbować konie. Tam chwilę odpoczniemy, a potem ruszymy dalej. Po południu dotrzemy do ruin starego Diklo, a tuż przed wsią rozciąga się długa droga, po której radośnie pogalopujemy. Diklo położone jest tuż przy granicy – po drugiej stronie doliny znajduje się już Dagestan.

Tego dnia musimy pokonać pierwszy grzbiet górski na trasie. Szlak jest malowniczy, pnie przez łąkę i las, a widok z każdą minutą staje się jeszcze ładniejszy. Na szczycie zatrzymamy się na moment, a potem kawałeczek trasy w dół pokonamy pieszo, prowadząc nasze konie leśną ścieżką. Po drodze zrobimy przerwę na lunch, a potem wskoczymy na konie i ruszymy dalej. Przejedziemy przez maleńką wioskę, a potem wyjedziemy na drogę gruntową, którą pogalopujemy do celu – Dartlo, jednej z najpiękniejszych i najbardziej charakterystycznych wiosek w Tuszetii, będącej również dziedzictwem i przetrwalnikiem gruzińskiej kultury. Nasi gospodarze warzą też specyficzne, lokalne piwo, którego na pewno warto spróbować.

Mamy czas na niespieszne śniadanie i nieco leniwy poranek. Z Dartlo wyruszamy na zachód, przed nami najkrótszy dzień w siodle podczas pętli. Droga jest szeroka, ubita, wiedzie brzegiem rzeki Alazani – idealnie nadaje się do galopów. Po drodze kilkukrotnie napotkamy wysokie, kamienne wieże, które dawniej służyły do przesyłania sygnałów ogniowych i stanowiły schronienie w razie zagrożenia. We wsi Chesho zrobimy przerwę na lunch i kawę, a potem ruszymy w dalszą drogę. Do Girevi dotrzemy po południu, rozgościmy się w miejscowym guesthousie i zasiądziemy do wspólnej kolacji.

Po śniadaniu ruszamy na jeden z dwóch najwyższych punktów trasy – przełęczy Nakaicho. Najpierw przekroczymy rzekę Alazani, a następnie zaczniemy się wspinać ku przełęczy. Na króciutkim odcinku zejdziemy z koni i pokonamy go pieszo, a potem znów wskoczymy w siodła by wdrapać się na sam szczyt. To jeden z najwyższych punktów na całej trasie, a widok na Kaukaz podczas podejścia dosłownie wgniata w siodło. Po drugiej stronie oddalamy się od szlaków opisanych na mapach turystycznych i zagłębiamy w bezdroża Tuszetii. Na przełęczy zatrzymamy się i zrobimy przerwę, a potem kawałek trasy pokonamy pieszo, prowadząc konie. Późnym popołudniem zjedziemy nad rzekę, a chwilę później dotrzemy do Jvarboseli, gdzie zostaniemy na kolację i nocleg w guesthousie, z którego rozciąga się naprawdę piękny widok na kanion i otaczające go góry.

Po śniadaniu opuszczamy Jvarboseli i ruszamy do Omalo wijącą się przez góry gruntową drogą. Początkowo szlak wiedzie wzdłuż rzeki, od której później się oddalimy. Po jakimś czasie przed nami wyłoni się Bochorna – jedna z najwyżej położonych wsi w Europie (2345 m n.p.m.). Podążymy dalej drogą, co jakiś czas dostrzegając w oddali kolejne wsie rozrzucone po okolicy. Na popas zatrzymamy się w maleńkiej knajpce na rozdrożu, a następnie ruszymy dalej. Po drodze będzie kilka okazji do radosnych galopów, aż dotrzemy do naszej bazy w Omalo, gdzie czeka na nas kolacja i leniwy wieczór po pięciodniowej pętli.

Po śniadaniu spakujemy rzeczy na jedną noc, dosiądziemy naszych koni i opuścimy naszą bazę, do której wrócimy następnego dnia po południu. Zjedziemy do dolnego Omalo i skręcimy na drogę którą przyjechaliśmy do Tuszetii. Na popas zatrzymamy się nad rzeką, gdzie będzie – przy dobrej pogodzie – można również popływać. Ruszymy wzdłuż strumienia, by nieco dalej odbić w mniejszą, lokalną dróżkę, prowadzącą do wsi Shtrolta – naszego celu dzisiejszego dnia. Na noc zostaniemy w starym, tradycyjnym domu tuszeckim, zamienionym na klimatyczny dom gościnny. Z werandy, na której zjemy kolację, rozpościera się prześliczny widok na góry i okolicę.

Przed nami dość intensywny dzień. Opuszczamy Shtroltę i ruszamy leśnymi ścieżkami w jedno z najładniejszych miejsc w Tuszetii – nad Jezioro Oreti. Trasa raz pnie się w górę, raz wypłaszcza, aby wyprowadzić nas na równinę, gdzie znajduje się maleńkie jeziorko. Tam zatrzymamy się na popas aby odpocząć i podziwiać widok na łańcuchy górskie Kaukazu. W oddali widać również Omalo, do którego zmierzamy tego dnia. W drodze powrotnej część trasy, stromy zjazd w lesie, pokonamy pieszo, prowadząc konie. Po wyjściu ze spadzistego lasu wskoczymy w siodła i ruszymy galopem do Omalo, gdzie czeka na nas kolacja i nocleg.

To nasz ostatni dzień w siodle. Naszym głównym celem jest Przełęcz Sakheo, najwyżej położony punkt na naszej trasie (3000 m. n.p.m.). Czeka nas trochę konnej wspinaczki i przejazd górskim grzbietem. Wąską ścieżkę otacza ciekawa roślinność, ale najwięcej uwagi przykuwa widok na Kaukaz i majaczące w dole wsie. Na przełęczy zatrzymamy się na popas, a następnie zdecydujemy jak wrócić do Omalo: tą samą, spektakularną trasą, czy też zjechać na dół i wrócić do Omalo drogą, którą jechaliśmy dwa dni temu. Przez chwilę poprowadzimy nasze konie aby odsapnęły. Następnie wskoczymy znów w siodła i ruszymy ostatnim galopem do naszego domu gościnnego w Omalo. Podziękujemy naszym koniom – wykonały niesamowitą pracę, a potem pożegnamy się z nimi. Wieczorem zaś odbędzie się nasza, pożegnalna kolacja w Tuszetii.

Rano czas będzie pożegnać wspaniałą Tuszetię. Wsiądziemy do samochodów terenowych i pojedziemy z powrotem do Tbilisi. Do stolicy Gruzji dotrzemy późnym popołudniem / pod wieczór. Będzie chwila na odświeżenie po podróży i odpoczynek, a wieczorem ruszymy do restauracji na naszą ostatnią, pożegnalną kolację.

Opuszczamy Gruzję. Każdy zostanie odwieziony na lotnisko w Tbilisi lub na autobus do Kutaisi.